Op 6 mei organiseerde het KA Oostende een dag rond herinneringseducatie. Aanleiding was de plechtige inhuldiging van een  herdenkingsplaat voor Joachim Speier-Holstein, Regina Szpiro, Henriette Szpiro, Simonne Schendorf, Herman Schindler en Albert Schindler.

Sabine Verleye, godsdienstleerkracht aan het koninklijk atheneum 1 in Oostende, vertelt:
"...De 5de jaars werden verdeeld in twee groepen en hadden in de namiddag een vraaggesprek voorbereid. Bij meneer Fernand Boedt (iemand die, volgens zijn dochter alles, maar dan ook alles verzamelt en niets kan weggooien) waren ze in goede handen want het was een geboren verteller. Bij de eerste vraag hield ik echter mijn hart vast want toen Elien vroeg welke band hij had met de slachtoffers, barstte hij in tranen uit...Niemand durfde nog iets te vragen of te zeggen maar bleek dan dat hij eigenlijk het liefje van Henriette was... Wat het getuigenis alleen maar intenser maakte, vooral toen ik de opmerking maakte dat het vandaag, 6 mei, haar verjaardag was geweest ... . Ook de andere groep, waar de vriendin van Henriette getuige was, Victoire Ponjaert was vol lof over dit pakkend initiatief. Dit was geschiedenis op zijn best...

Om 17h30 begon dan de ceremonie met de onthuldiging van de herinneringsplaat. Er was enorm veel volk... .En ondanks het feit dat wijzelf, als leerkracht en de 6 leerlingen die wij symbolisch de bloemenhulde hebben laten doen, die tijd en zeker deze leerlingen niet gekend hebben, was het voor ons, een zeer pakkend en emotioneel moment. 

Ik kon niet van het beeld loskomen, dat deze mensen even oud waren als "mijn" leerlingen, dat ze ook door deze gangen gelopen hebben, ook gedroomd hebben van een onbezorgde toekomst, van gewoon zonder schrik te kunnen gaan zwemmen, van zonder schrik en zonder hun gele ster te moeten bedekken te kunnen rondlopen. Het moment dat een naam een gezicht en een stukje verhaal krijgt, wordt het een stuk van jezelf. Ik weet zeker dat ik van nu af aan op een andere manier langs deze herinneringsplaat zal lopen ( en dat doen we een aantal keren per dag, we passeren er immers iedere keer we naar de leraarskamer gaan)...

Het is misschien heel hoogmoedig om dit te zeggen, maar ik wil proberen om in naam van deze 7 mensen, mijn eigen leerlingen nog meer te wijzen op de kansen die zij nu hebben... zodat ze beseffen dat het niet iedereen gegeven was om van hun droom een daad te maken... "